Laat mij slapen

 

 

Mieke Anne Korpel debuteert met verhalen van een zodanige rijpheid, dat moeilijk voor te stellen is dat zij een nog jonge studente is.

Gelukkig eindigt het laatste verhaal met “wordt vervolgd”: graag binnen afzienbare tijd!

 

Het boekje (16 p.) is nummer 3 in Hic enda Thu-serie van Uitgeverij Jetzes & Robroek

 

ISBN 978 90 807731 5 8

Uitgever:  Uitgeverij Jetzes & Robroek

laat mij slapen - recensie

 

“Leave your sleep”: Natalie Merchant’s laatste albumtitel zegt precies wat de jonge schrijfster Mieke Anne Korpel in weerwil van haar boektitel wil: wakker worden en in háár wereld rondreizen. Ze wil je landschappen laten zien, verten vol hoop, angst, verlangen, wanhoop, verloren liefde. Rijkgeschakeerde en afwisselende vergezichten of details die zomaar voor het oprapen liggen.

 

Van elk prozastuk zet de eerste zin de toon, ook bij Mieke:

“Ik ga mensen vereeuwigen die niet bestaan”.

De openingszin van het eerste verhaal “Inwijding”, gevolgd door een uitgebreid excuus dat wat Mieke haar lezers voortovert geen realiteit is. Wie aan de volgende bladzijde begint, gelooft haar excuus niet, tenzij Mieke werkt als een magisch-realistisch schilder. De vrouw die zij in een verloren liefde terug laat leven is in een zo mooi geschreven miniatuur gevat, dat maar met moeite waar kan zijn dat die vrouw niet bestaat.

 

Het tweede verhaal, “Doodsangst” omvat niet meer dan ruim twee pagina’s, maar is letterlijk het draaipunt van dit boekje. Wat er na overwonnen kanker resteert. De felheid in het verhaal krijgt letterlijk dimensie door vlijmscherpe zinnen en beelden.

Je bent bang.Je leeft in constante angst,hoewel het project is afgesloten. Je hoofd weer dichtgeniet. De nietjes met grof geweld weer verwijderd. Ontzagwekkend dat je de dood hebt aangekeken en gezegd: “Grapjas, hier doe ik niet mee, nog niet“.

 

“Ik wil ook een plaatsje in je hoofd” riep hij verontwaardigd. Wist hij veel dat hij al lang op onze zelfverzonnen fiets heen en weer racete.  

De openingszinvan het derde verhaal, met  een beeld dat Miekes verhalen zo kenmerkent. Niet zozeer een lijn van gebeurtenissen vormt het geraamte van haar vertellingen, maar opeenvolgende met elkaar verweven introspecties.

Die zelfbespiegelingen worden gekatalyseerd door niet verder uitgewerkte karakters: een verloren lief, een oude vrouw in een bus. Dit is een beetje spijtig omdat bij de lezer de vraag naar wie deze mensen zijn blijft  hangen. Hopelijk komen we ze bij haar volgende boek weer tegen, ze besluit immers met “wordt vervolgd”.

 

Mieke schrijft verzorgd en bloemrijk, in een stijl die van een jonge twintiger te verwachten is.

Ze heeft nog een weg te gaan, zal ongetwijfeld gaan versoberen, strakker gaan vertellen. Die weg moet voor haar open liggen, want dit debuut is een sterke basis.

 

Han Groen

 

 

 

Mieke Anne Korpel (20 jaar): “ooit ben ik begonnen met schrijven op de middelbare school. Dat waren vooral gedichten in het Engels… Nu is er een boekje van mij verschenen. Wat wil een mens nog meer J”

Zij studeert Frans en Engels aan de Hogeschool Zuijd – Vertaalacademie,. Naast haar opleiding is zij vrijwilliger in een boekantiquariaat dat voor KiKa werkt.

Zij deed ooit als opstap naar haar schrijven mee aan een verhalenwedstrijd. Ze won niet, maar ging verhalen schrijven: daarmee won zij dit prachtige debuut.